Getto warszawskie
Było ono zamkniętą i otoczoną murem dzielnicą położoną w północno-zachodniej części centralnej Warszawy, w której uwięziono Żydów warszawskich oraz tych przesiedlonych z gett w innych miejscowościach. Stanowiło jedno z około 600 gett, które powstały w Polsce w okresie II wojny światowej.
ZAŁOŻENIE GETTA
Nazywane oficjalnie przez Niemców "żydowskimi dzielnicami mieszkaniowymi" zamknięte getta zaczęto tworzyć na terenie Polski już jesienią 1939 roku. Plany zorganizowania getta w Warszawie pojawiły się wiosną roku 1940. Rzekomym celem Niemców była chęć powstrzymania epidemii tyfusu. Pierwsze mury wokół getta zaczęto wznosić 1 kwietnia 1940 roku. Decyzja wyznaczająca jego obszar została wydana przez szefa dystryktu warszawskiego Generalnego Gubernatorstwa - dr. Ludwiga Fischera.
Początkowo uwięziono w nim mieszkańców Warszawy, których według rasistowskich ustaw norymberskich uznano za Żydów.
W kolejnych miesiącach do getta przywożono też osoby z innych miejscowości przedwojennej Rzeczypospolitej, terenów włączonych do III Rzeszy (głównie z Łodzi i rejencji ciechanowskiej), a także innych państw europejskich.
WARUNKI W GETCIE
OSOBY, KTÓRE ZOSTAŁY WYWIEZIONE DO OBOZU ZAGŁADY W TREBLINCE DO WRZEŚNIA 1942
POZOSTAŁA W GETCIE LUDNOŚĆ Z 460 TYSIĘCY ZGROMADZONYCH TAM DO MARCA 1941 LUDZI
W obrębie getta do marca 1941 roku zgromadzono ok. 460 tys. osób. Tym samym getto osiągnęło gęstość zaludnienia sięgającą 146 tys. osób na 1 km² – na jedną izbę mieszkalną przypadały aż 3 osoby. Zarówno władze getta, jak i jego mieszkańcy, borykali się z problemem olbrzymiego przeludnienia. Kolejnym wielkim problemem getta były choroby i głód - od listopada 1940 do lipca 1942 roku z ich powodu zmarło ok. 100 tys. mieszkańców (mniej więcej co piąta osoba).
W roku 1942 Niemcy rozpoczęli wywózkę jego mieszkańców do obozu zagłady
w Treblince w ramach tzw. akcji „Reinhard”, której celem była fizyczna likwidacja ludności żydowskiej. Do 21 września 1942 roku do obozu zagłady w Treblince wywieziono ok. 265–300 tys. osób, czyli ok. 75% mieszkańców getta. Kolejną akcję likwidacyjną przeprowadzono w dniach 18–22 stycznia 1943 roku (tzw. akcja styczniowa) na rozkaz Heinricha Himmlera, który 9 stycznia 1943 roku dokonał osobistej inspekcji terenów getta. Do Treblinki wywieziono wtedy ok. 6 tysięcy Żydów. Deportacje te spotkały się z pierwszym oporem zbrojnym żydowskich organizacji bojowych.
